YOU

YOU

 

 

Fiction

Title : YOU

Type : Very Short fic / One Shot

Genre : Romance

Rating : PG-15

Character : Wangjunkai x Wangyuan

Writer : Mint Chocolate Chip

Plot : @ppong__ppong

 

 

 

ที่ตรงนั้นเป็นบอร์ดติดประกาศรายชื่อผู้สอบเข้าเรียนโรงเรียนแห่งนี้ได้ รวมไปถึงรายชื่อของนักเรียนในแต่ละห้อง แยกชั้นปีในแต่ละปี และแทนที่ผมจะมองหารายชื่อของตัวเองว่าสอบติดโรงเรียนนี้หรือเปล่า ผมกลับหาชื่อของ ‘หวังจุนไค’ แทน ผมรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่แสนจะไร้สาระ แต่ผมกลับรู้สึกดีใจที่เห็นชื่อของเขาติดประกาศบนบอร์ดนั้น

 

 

มันเป็นความยินดีแบบแปลกๆ ที่ผมเองก็ไม่รู้จะไปหาคำตอบได้ที่ไหน…ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเรียกว่า ‘ความรัก’ ได้หรือเปล่า?

 

 

ผมเคยอ่านหนังสือเจอมาว่า…จะมีมนุษย์คนไหนบนโลกใบนี้ที่เก่งกาจสามารถกำหนดให้ตนเอง ‘รัก’ ใครบางคนได้ เลิกรักใครคนนั้น หรือกระทั่งเลิกรักคนนั้นวันนี้ เกิดรักใครบางคนวันนั้น…มันไม่มีมนุษย์คนไหนทำได้หรอก

 

 

สำหรับผมแล้วผมคิดว่า…การที่เราจะรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายดายขนาดนั้น และการจะเลิกรักใครคนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเช่นกัน

 

 

แม่ผมเคยพูดไว้ว่าความรักไม่มีสูตรสำเร็จตายตัว ความรักยิ่งไม่เคยตรงไปตรงมา มันชอบอ้อมค้อม อ้อมโลก และสุดแสนจะโกหกเก่งเป็นนักหนา ความรักมีหลากสีสันและไม่อาจนิยามมันได้เพียงสั้นๆ ความรักคือสิ่งสวยงามที่สุดบนโลกใบนี้ และในขณะเดียวกัน ความรักก็เป็นดั่งคำสาป

 

 

ผมไม่รู้ว่าตอนที่แม่พูดประโยคเหล่านั้นกับผม แม่กำลังคิดถึงใคร หรือคิดถึงสิ่งซึ่งเรียกว่า ‘ความรัก’

 

 

ตัวผมเองที่มองหาชื่อ ‘หวังจุนไค’ ก่อนชื่อของตัวเอง จะถูกเรียกว่าเป็นความรักหรือเปล่านั้น ผมไม่กล้านำความรู้สึกนี้ไปบอกแม่ ถึงแม้ว่าแม่จะเป็นผู้หญิงที่เลี้ยงดูผมมาก็ตาม

 

 

“หยวนหยวนจะรู้เอง เมื่อหัวใจบอก ไม่ใช่สมองสั่ง” แม่บอกกับผมในวันหนึ่งที่ผมเจริญเติบโตมากพอที่จะควรรู้จักความรักไว้บ้าง

 

 

“หยวนหยวนเกิดมาได้เพราะความรักนะลูก”

 

 

หลังจากที่ผมพบชื่อ ‘หวังจุนไค’ แล้ว ผมถึงได้มาไล่รายชื่อหาชื่อตัวเองต่อ ตอนมาสอบผมไม่มั่นใจนักว่าจะสอบติดไหม แต่วันนี้พบกลับรู้สึกว่าผมมั่นใจว่าจะได้เรียนที่เดียวกับหวังจุนไค ระหว่างที่กำลังไล่ปลายนิ้วไปบนบอร์ด ผมรู้สึกว่ามีใครมายืนซ้อนหลังผม แต่ความสนใจของผมพุ่งตรงไปยังชื่อของตัวเองจึงยังไม่ทันสังเกตว่าใครเป็นใคร จวบจนกระทั่งผมพบชื่อตัวเองแล้วนั่นแหละถึงได้ยืดตัวขึ้นและก้าวถอยหลังเพื่อให้พื้นที่แก่คนอื่นบ้าง

 

 

“ขอโทษครับ” คนที่พูดประโยคนี้ไม่ใช่ผม แต่เป็นคนที่มายืนซ้อนหลังผมเมื่อครู่นี้เอง เนื่องมาจากผมเผลอถอยหลังแล้วพลาดไปชนเขาเข้า

 

 

เมื่อผมเห็นว่าเป็นใครเต็มสองตา หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะปกติกลับโลดแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ มือไม้มันเหมือนงอกเพิ่มจนผมไม่รู้ว่าทำยังไง วางมือวางไม้ตรงไหน โชคดีที่ ‘หวังจุนไค’ ไม่ได้สังเกตเห็นอากัปกิริยาของผม เขาเจอชื่อของตนเองแล้วผละจากไปหากลุ่มเพื่อนของเขา

 

 

ผมได้แต่มองตาม…

 

 

รอยยิ้มผลิบานเต็มแก้มยามที่ได้มองเขาแต่เพียงฝ่ายเดียว

 

 

อาจบางที…ผมเริ่มเข้าใจสิ่งที่แม่บอกแล้วว่า ‘ความรัก’ คืออะไร?

 

 

ผมคิดว่า ‘ความรัก’ ของผม คือ ‘เขา’ นั่นเอง

 

 

 

END

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s