My Diary

My Diary

 

 

Fiction

Title : My Diary

Type : Short Fic

Genre : Romance

Rating : PG-15

Character : Wangjunkai , Wangyaun

Writer : Mint Chocolate Chip

Plot : นายหน้า

 

 

 

คุณรู้มั้ย?

 

 

เวลาที่เราแอบชอบใครสักคน เราก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองทั้งนั้นแหละ

.

.

.

.

เด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของผิวขาวจัดและดวงตากลมใสทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพรมข้างเตียง ค่อยๆ หยิบกล่องสี่เหลี่ยมทรงสูงขนาดเท่ากับโน้ตบุ้คอย่างเบามือ ภายในนั้นบรรจุสิ่งละอันพันละน้อยที่เจ้าตัวเก็บสะสมไว้คล้ายกับเป็นกล่องไดอารี่ที่ไม่ใช่เป็นรูปแบบสมุดทั่วไป สิ่งของในนั้นนอกจากจะเป็นของที่ควรจะทิ้ง ยังมีรูปถ่ายหลายใบที่สั่งทำเป็นรูปโพลารอยด์อีกด้วย

 

 

ของชิ้นแรกที่เขาหยิบขึ้นมาคือพวงกุญแจตุ๊กตาแมวตัวเล็กพร้อมห้อยกระดิ่ง มันเป็นสิ่งที่รุ่นพี่ ‘หวังจวิ้นข่าย’ ทำหล่นไว้ตอนที่เดินออกจากชมรมดนตรี เขาเก็บมันได้หลังจากที่ฝ่ายนั้นซ้อมดนตรีเสร็จ มันหล่นตรงที่นั่งที่รุ่นพี่ซ้อมกีต้าร์อยู่ ตอนแรกเขาว่าจะคืน แต่ไปๆ มาๆ เพราะความที่เขาแอบชอบอยู่จึงไม่กล้าไปเผชิญหน้าพูดจากับฝ่ายนั้นตรงๆ ได้แต่เก็บมันไว้ในกล่องไดอารี่อันเป็นกล่องที่ไว้บรรจุความรัก ความทรงจำที่เขามีต่อหวังจวิ้นข่าย

 

 

ต่อมาก็เป็นรูปถ่ายแบบโพลารอยด์นับสิบใบ เป็นรูปที่หวังหยวนแอบถ่ายรุ่นพี่หวังจวิ้นข่ายไว้ยามที่ฝ่ายนั้นเผลอ เขาถ่ายเก็บไว้เพราะความชื่ชมเป็นการส่วนตัว แต่ละครั้งเป็นการถ่ายเพราะเหตุบังเอิญเจอ รวมทั้งมีกิจกรรมหรือเหตุการณ์บางอย่างร่วมกัน จึงเป็นโอกาสให้หวังหยวนได้ลั่นชัตเตอร์เก็บรูปของคนที่แอบชอบเอาไว้

 

 

เพราะความที่แอบชอบนี่แหละ ทำให้เด็กหนุ่มไม่กล้าเก็บรูปที่แอบถ่ายเอาไว้ในมือถือ เพราะเกรงว่าจะมีคนแอบเห็นเข้าแล้วนำมันไปบอกกับรุ่นพี่หวังจวิ้นข่ายโดยไม่ทันตั้งตัว เขาจึงจัดการอัดรูปทั้งหมดเป็นแบบโพลารอยด์ เวลาว่างก็หยิบมาดูเล่น บางภาพให้ความรู้สึกสดใส บางภาพให้ความรู้สึกอบอุ่น บางภาพคล้ายกับว่าเจ้าตัวจงใจให้ถูกแอบถ่าย…

 

 

ไม่หรอกน่า…หวังหยวนไม่บังอาจคิดเข้าข้างตัวเอง ถึงแม้ส่วนเสี้ยวเล็กๆ ในใจแอบวาดหวังไว้เช่นนั้น

 

 

นอกจากพวงกุญแจ รูปถ่าย ยังมีหลอดพลาสติกที่เขาเก็บมาจากแก้วน้ำที่รุ่นพี่หวังจวิ้นดื่มแล้ววางทิ้งไว้ หวังหยวนเคยคิดว่าเขาโรคจิตหรือเปล่านะที่เก็บแม้แต่หลอดพลาสติกที่ใช้แล้วของคนที่เขาแอบชอบ เขาเก็บมาล้างทำความสะอาด ตากให้แห้ง แล้วรวบรวมเอาไว้ในกล่อง ตอนนี้เขาพบว่ามันมีครบถึงสิบสองสีเลยทีเดียว…

 

 

นอกจากนั้นแล้วยังมีลูกอม…ตอนนี้มันเหนียวหนึบติดพลาสติกห่อจนไม่สามารถแกะได้แล้ว หวังหยวนได้มันมาจากตอนที่รุ่นพี่หวังจวิ้นข่ายซื้อมากิน แล้ววางทิ้งไว้ จะด้วยลืมหรือเพราะสาเหตุอะไรก็แล้วแต่ มันเหลืออยู่ในห่อสองสามเม็ด เขาจึงเก็บมันมาทั้งหมด…นั่นทำให้รู้ว่าคนที่เขาแอบชอบ ชอบอมลูกอมรสส้ม หลังจากนั้นมาเขามักซื้อลูกอมรสส้มติดกระเป๋าไว้เสมอๆ

 

 

มือขาวหยิบปากกาแท่งหนึ่งขึ้นมาในจำนวนหลายแท่ง…เช่นกันที่เป็นสิ่งของที่รุ่นพี่หวังจวิ้นข่ายลืมทิ้งเอาไว้ บางแท่งใหม่เอี่ยมเหมือนยังไม่เคยใช้ บางแท่งเหลือหมึกอยู่ไม่มาก มีร่องรอยการใช้งานมาอย่างโชกโชน หวังหยวนอดยิ้มไม่ได้เมื่อหยิบแท่งหนึ่งขึ้นมา มันเป็นปากกาหมึกสีดำ ตรงปลายปากกาเป็นตุ๊กตารูปแมว มันถูกใช้งานจนหมึกหมด แท่งนี้รุ่นพี่หวังจวิ้นข่ายลืมไว้ตอนคาบวิชาคณิตศาสตร์ เช้าวันรุ่งขึ้น เขาเห็นฝ่ายนั้นซื้อใหม่อีกแท่ง กลายเป็นว่าหวังหยวนได้ใช้ปากกาชนิดเดียวกันกับที่รุ่นพี่ชอบใช้

 

 

นอกจากนั้นแล้วยังมีสมุดโน้ตอันเล็กสำหรับจดคำศัพท์ภาษาอังกฤษ ผ้าเช็ดหน้า เศษกระดาษที่จดสิ่งต่างๆ รวมไปถึงเนื้อเพลงสั้น ข้อความบางอย่างจากหนังสือหรือภาพยนตร์ ซึ่งหวังหยวนอ่านแล้วก็อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้เช่นเคยว่า…เขาเขียนให้เราหรือเปล่านะ?

 

 

“ทำอะไรอยู่น่ะ?”

 

 

หวังหยวนสะดุ้งเมื่อเสียงห้าวๆ ทักขึ้นมาท่ามกลางความสงบเงียบของภายในห้องนอน ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว ดึกมากพอที่เด็กวัยมัธยมปลายอย่างเขาจะต้องเข้านอน แต่เกือบทุกคืน เขาจะต้องหยิบเจ้ากล่องไดอารี่ของเขานี่ออกมาชื่นชม…มันเป็นความสุข เป็นความทรงจำเล็กๆ ที่เขาอยากเก็บไว่ชื่นชมคนเดียว

 

 

แต่วันนี้กลับแปลกออกไป…เมื่อหวังจวิ้นข่ายมาอาศัยนอนร่วมห้องบนเตียงเดียวกัน

 

 

ใช่แล้วล่ะ…ตอนนี้หวังหยวนเป็นแฟนกับหวังจวิ้นข่ายแล้ว

 

 

“เปล่า ไม่มีอะไร” เพราะมันคือไดอารี่ เพราะมันคือความลับของเขาที่หวังจวิ้นข่ายไม่รู้ เด็กหนุ่มจึงรีบปิดฝากล่อง แต่ยังช้ากว่าคนที่ไถลตัวลงจากเตียง

 

 

“อ้อ” หวังจวิ้นข่ายร้องออกมาคำเดียวเมื่อเห็นสิ่งของภายในกล่องนั้น ริมฝีปากแย้มพรายเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หวังหยวนต้องก้มหน้างุดเพราะความเขินอาย

 

 

“เห็นลงจากเตียงนึกว่าจะไปห้องน้ำ…ที่แท้มาแอบดูรูปพี่น่ะเอง ทำไมครับ…ตัวจริงอยู่ตรงนี้ทั้งคนแล้วมันน่าสนใจน้อยกว่ารูปถ่ายหรือยังไง?” ฟังคารมหนุ่มมหาลัยเขาพูดเถอะ หวังหยวนไม่รู้จะตอบโต้ยังไงให้เข้าตัวน้อยที่สุด

 

 

“ผมแค่รำลึกความหลัง ตอนที่แอบชอบพี่เสี่ยวข่ายต่างหาก”

 

 

หวังจวิ้นข่ายยิ้มอีกครั้ง ประคองร่างเล็กขึ้นมานอนบนเตียงพลางกล่าวว่า “ดึกขนาดนี้แล้ว เด็กมัธยมอย่างหยวนหยวนไม่ควรนอนดึก มาเถอะ…มานอนฟังพี่เล่านิทานเรื่องหนึ่งดีกว่า…”

 

 

“ผมไม่ใช่เด็กอนุบาลนะ จะได้นอนฟังนิทาน” หวังหยวนกล่าวประท้วงพลางดินขลุกขลักจากวงแขนอบอุ่น…นิทานอะไร ทำไมต้องฟังไปด้วยโดนกอดไปด้วย

 

 

ทว่า หวังจวิ้นข่ายกลับไม่ฟังคำประท้วงนั้น นอกจากวนแต้มจูบไปตามหน้าผาก แก้ม คิ้ว คางแล้ว เขายังเล่านิทานไปด้วย

 

 

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งรับรู้ว่ามีใครอีกคนแอบมองเขาอยู่ แต่เขาเองก็ไม่กล้าเข้าไปทักเพราะกลัวอีกฝ่ายจะตกใจ…”

 

 

หวังหยวนหยุดดิ้นแล้ว กลายเป็นตั้งใจฟัง จ้องมองชายหนุ่มตาแป๋ว

 

 

“…ก็เลยได้แต่ทำเฉยๆ แกล้งลืมของไว้บ้าง ทิ้งของของไว้บ้าง เผื่อว่าใครคนนั้นที่เก็บได้จะเอามาคืน เขาจะได้เริ่มต้นบทสนทนากับใครคนนั้นอย่างไม่ลำบากจนเกินไปนัก”

 

 

ดวงตากลมโตของหวังหยวนเบิกกว้างขึ้นกว่าปกติ สีหน้าที่แสดงออกทำให้ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะแต้มจูบเบาๆ บนริมฝีปากสดนุ่มตามธรรมชาตินั้น

 

 

“…แต่รอจนแล้วจนรอดใครคนนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาหาเขาสักที จนทนไม่ไหว เขาจึงต้องไปหา ไปบอกเขาเองว่า…พี่ก็แอบชอบหยวนหยวนอยู่เหมือนกัน…”

 

 

ตอนนี้เด็กหนุ่มไม่อาจตอบอะไรออกมาได้อีกแล้ว นอกจากตอบรับจุมพิตที่หวังจวิ้นข่ายแนบลงมาหาอย่างเต็มใจ

 

 

 

END

 

Advertisements

2 thoughts on “My Diary

  1. น่ารักมากค่ะ เป็น one shot ที่ละมุนมากๆ น่ารักตรงตอนจบ เจ้าของเรื่องมาสารภาพรักให้ฟังกันอีกรอบเนี่ยแหละ ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ

    Like

  2. ยังคงน่ารักและอบอุ่นเหมือนเดิม ชอบมากๆค่ะ 😊✌✌👍👏

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s